Οι διαφωνίες είναι φυσικό μέρος κάθε οικογενειακής σχέσης. Το ζητούμενο δεν είναι ένα παιδί που δεν βλέπει ποτέ τους γονείς του να διαφωνούν, αλλά ένα παιδί που δεν αισθάνεται ότι πρέπει να επιλέξει πλευρά, να γίνει μεσολαβητής ή να αναλάβει την ευθύνη για τη σύγκρουση. Το παιδί δεν πρέπει να βρίσκεται στη μέση
Όταν ένα παιδί μεταφέρει μηνύματα από τον έναν γονέα στον άλλο, ακούει κατηγορίες ή καλείται να αποφασίσει ποιος έχει δίκιο, μπορεί να βρεθεί σε μια θέση που δεν αντιστοιχεί στον ρόλο του.
Οι διαφορές των ενηλίκων χρειάζεται να παραμένουν ευθύνη των ενηλίκων.
Ένα παιδί μπορεί ακόμη και να μάθει κάτι χρήσιμο βλέποντας δύο ενήλικες να διαφωνούν με σεβασμό, να ακούν ο ένας τον άλλον και τελικά να βρίσκουν έναν τρόπο να προχωρήσουν.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διαφωνία μετατρέπεται σε προσβολές, απειλές, έντονες φωνές ή επαναλαμβανόμενη εχθρότητα.
Το παιδί έχει δικαίωμα να αγαπά και τους δύο γονείς του χωρίς να αισθάνεται ότι προδίδει κάποιον.
Αποφεύγουμε φράσεις που μειώνουν τον άλλο γονέα και δεν χρησιμοποιούμε το παιδί ως αγγελιοφόρο.
Αν το παιδί έχει γίνει μάρτυρας μιας έντονης διαφωνίας, είναι σημαντικό να δει και το επόμενο μέρος: την ηρεμία, τη συζήτηση και την αποκατάσταση.
Μπορούμε ακόμη να του εξηγήσουμε: «Διαφωνήσαμε έντονα, αλλά αυτό είναι δικό μας θέμα. Δεν φταις εσύ και δεν χρειάζεται να το λύσεις.»
Τα παιδιά μαθαίνουν πώς επιλύονται οι συγκρούσεις παρατηρώντας τους σημαντικούς ενήλικες της ζωής τους.
Δεν χρειάζονται τέλειους γονείς. Χρειάζονται ενήλικες που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να μεταφέρουν το βάρος της σύγκρουσης πάνω τους.
American Academy of Pediatrics — Family Arguments
American Academy of Child and Adolescent Psychiatry — Children and Divorce
American Academy of Pediatrics — Divorce and Separation: How to Help Your Child Adjust
Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά εξατομικευμένη ψυχολογική ή ιατρική αξιολόγηση.
